Oprogramowanie modułów w wersji 2.0 i nowszej udostępniamy w pierwszej kolejności dla najnowszych wersji PCB. Dostępność aktualizacji dla starszego sprzętu zależy od konkretnego modułu i nie obejmuje wszystkich urządzeń.
Zmiany w interfejsie Ampio Designera oraz nowy sposób aktualizacji usług serwera, opisane w pierwszej części poradnika, działają niezależnie od wersji sprzętu.
Aktualizacja 2.0 to początek dużych zmian w Ampio Designerze, których celem jest usprawnienie codziennej pracy z systemem. W obecnej, stabilnej wersji udostępniamy przede wszystkim całościowo odświeżony interfejs oraz nowe narzędzia diagnostyczne, takie jak statystyki obciążenia magistrali CAN.
Znacznie większy zakres nowości, obejmujący m.in. komunikację i oprogramowanie modułów, tworzenie logiki, zdarzenia oraz grupowanie, jest powiązany z aktualizacją modułów do wersji 2.0 i pozostaje aktualnie w fazie aktywnego rozwoju oraz testów (więcej w komunikacie poniżej).
Ampio Designer zyskał nowy wygląd, a dodane funkcje skracają czas konfiguracji powtarzalnych elementów oraz ułatwiają diagnozę i kontrolę nad instalacją.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Nowy wskaźnik na dolnym pasku wyświetla aktualną przepustowość magistrali. Dzięki temu widać, w jakim stopniu system jest obciążony. To narzędzie jest przydatne do diagnozy problemów, np. gdy logika stworzona w środowisku Node-RED nieoczekiwanie powoduje gwałtowny wzrost liczby wiadomości, co może wpływać na stabilność pracy systemu.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Statystyki te są również dostępne dla poszczególnych modułów w skróconej formie, co pozwala szybko zidentyfikować urządzenia najbardziej obciążające sieć.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Skrócone statystyki modułu obejmują:
Sposób aktualizacji oprogramowania serwera został całkowicie przebudowany. Wcześniej każdą paczkę oprogramowania aktualizowało się osobno. Wymagało to ręcznego pilnowania zgodności wersji pomiędzy komponentami i nie dawało jasnej informacji, który zestaw jest wersją stabilną, a który testową.
Obecnie system aktualizowany jest jako jedna spójna wersja wydania (ampio-release), która zawiera komplet przetestowanych ze sobą komponentów.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Nowe okno aktualizacji udostępnia:
Ustawienie Testowa przeznaczone jest do zapoznawania się z nadchodzącymi funkcjami na instalacjach testowych. Na instalacjach klientów końcowych zalecamy korzystanie wyłącznie z ustawienia Stabilna.
Większość opisanych poniżej nowości jest powiązana z aktualizacją modułów do wersji 2.0. Wersja ta jest obecnie aktywnie rozwijana i intensywnie testowana.
Udostępniamy ją, aby umożliwić wcześniejsze zapoznanie się z nadchodzącymi możliwościami, jednak korzystanie z niej odbywa się wyłącznie na własną odpowiedzialność:
Aby korzystać z Ampio Designera w wersji 2.0 wymagane jest:
Wszystkie usługi serwera, w tym Ampio Designer, Ampio MQTT oraz Ampio Serwer, wchodzą w skład jednego wydania, dlatego nie ma potrzeby weryfikowania ich wersji osobno. Sposób przeprowadzenia aktualizacji opisano wcześniej w sekcji Aktualizacje usług serwera (Ampio APT).
Aby zapewnić dostępność wszystkich funkcjonalności, zaleca się zawsze korzystanie z aktualnych stabilnych wersji.
W Ampio Designerze 2.0 wprowadzamy pojęcie LEAF. Jest to elementarny składnik systemu. Może to być fizyczne wejście/wyjście, ale także flaga, grupa czy zdarzenie.
Aktualizacja oprogramowania serwera oraz aktualizacja modułów to dwie niezależne decyzje:
Do pełnego wykorzystania nowych funkcjonalności wymagane jest zaktualizowanie modułów do wersji 2.1 lub nowszej.
Przed wykonaniem aktualizacji wyświetli się komunikat informujący o jej skutkach, czyli o częściowym usunięciu konfiguracji.
Nazwy własne zapisane na module zostaną zachowane, o ile pozostanie zaznaczona opcja Przywróć nazwy zapisane w urządzeniu po aktualizacji. Warunki zostaną usunięte, dlatego w tym samym oknie dostępne są przyciski Pobierz konfigurację oraz Pobierz logikę (PNG), czyli plik z graficznym przedstawieniem warunków zapisanych wcześniej na module (przy większej ich liczbie jest to archiwum ZIP z kilkoma obrazami), co ułatwia ich odtworzenie w nowym systemie. Pliki nie są pobierane automatycznie, decyzję podejmuje instalator przed potwierdzeniem aktualizacji.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Opisane poniżej zmiany dotyczą wyłącznie warunków w wersji 2.0 i wymagają modułów z oprogramowaniem w wersji 2.1 lub nowszej.
Warunki w wersji 2.0 zostały przebudowane, aby umożliwić tworzenie złożonej logiki.
W jednym wyzwalaczu można teraz łączyć leafy pochodzące z różnych modułów. Aby skonfigurować parametry danego wyzwalacza (np. wartość lub czas trwania potrzebny do aktywacji), wystarczy kliknąć nazwę leafa w wyzwalaczu.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
W obrębie pojedynczego bloku wyzwalacza można teraz wybrać typ logiki, który decyduje o tym, kiedy blok zostanie wyzwolony:
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Warunki dowiązane zostały zastąpione przez bloki wyzwalaczy. Można tworzyć łącznie do 3 bloków wyzwalaczy. Logika łącząca poszczególne bloki jest zawsze typu AND. Oznacza to, że aby wykonać akcję, muszą zostać spełnione warunki zdefiniowane w każdym z użytych bloków.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Wstrzykiwanie wartości pozwala na dynamiczne przekazywanie wartości z jednego elementu (leafa) do drugiego w ramach wykonywanej akcji. Przykładowo: wartość flagi ustawiona przez użytkownika w aplikacji Ampio UNI może zostać „wstrzyknięta” jako docelowy poziom jasności oświetlenia w warunku.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Wprowadzono system folderów, który zastąpił poprzedni system grupowania warunków i pozwala na uporządkowanie logiki w projekcie. Foldery działają identycznie jak w systemie plików:
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
W zakładce logiki dostępny jest nowy tryb prezentacji warunków, który pozwala na wizualizację logiki w formie grafu. Zmienia to sposób analizy i tworzenia powiązań:
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Widok blokowy jest w pełni zsynchronizowany z klasycznym widokiem listy. Przełączanie między nimi nie wpływa na strukturę logiczną warunku, a jedynie na sposób jego prezentacji i edycji. Zmiany wprowadzone na grafie są natychmiast odzwierciedlane w układzie liniowym.
Pod aktualną wersją oprogramowania modułu widoczne są jego sekcje pamięci. Można dzięki temu precyzyjnie określić, ile zasobów zajmują np. aktualne opisy czy logika.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Pomiędzy nazwą własną modułu a jego wersją oprogramowania znajduje się menu konfiguracyjne. Pozwala ono na:
Jeżeli moduł zarejestrował błąd, przy jego statystykach na liście urządzeń pojawia się oznaczenie BŁĄD. Dzięki temu problem jest widoczny od razu na poziomie całej instalacji, bez konieczności przeglądania kolejnych urządzeń.
Szczegóły znajdują się po wejściu w dany moduł, w zakładce Błędy. Dla każdego błędu prezentowane są:
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Listę można sortować, przeszukiwać i filtrować, a także wyczyścić liczniki, aby zweryfikować, czy błąd nadal występuje po wprowadzeniu zmian w instalacji. Obok dostępna jest zakładka RAW z surowym podglądem danych diagnostycznych.
W zakładce urządzeń widoczny jest dodatkowy moduł wirtualny o nazwie CAN-net. Odpowiada on za zapisywanie opisów warunków oraz grup warunków. Dodatkowo za pomocą tego modułu konfiguruje się zdarzenia oraz nowo dodaną funkcjonalność grup.
Konfiguracja zdarzeń została przeniesiona z ustawień globalnych do modułu wirtualnego CAN-net. Definiowanie nowych zdarzeń odbywa się w zakładce narzędzi modułu. Dodano również możliwość ręcznego wywoływania zdarzeń bezpośrednio z zakładki funkcjonalności, co pozwala na sprawną weryfikację poprawności logiki.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Kluczową zmianą w wersji 2.0 jest przejście z modelu impulsowego na model oparty na wartościach:
Zastosowanie tego rozwiązania pozwala na wielokrotne wykorzystanie jednego zdarzenia do różnych celów. Przykładowo: pojedyncze zdarzenie, zależnie od przypisanej mu wartości, może wywoływać odmienne scenariusze oświetleniowe lub sterować stopniem otwarcia rolet.
W module CAN-net wprowadzono funkcjonalność grupowania leafów, którą konfiguruje się z poziomu narzędzi modułu. Grupy umożliwiają wspólne zarządzanie rozproszonymi zasobami systemu.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Dostępne są następujące typy grup:
Z poziomu listy funkcjonalności modułu CAN-net możliwe jest ręczne sterowanie wartością stworzonych grup.
Ze względu na uniwersalny charakter grup, zestaw dostępnych dla nich akcji w warunkach jest uproszczony względem funkcji oferowanych dla pojedynczych leafów. Pozwala to na spójne i stabilne sterowanie wieloma różnymi leafami w ramach jednej grupy.
W przypadku konieczności skorzystania z zaawansowanych funkcji dedykowanych dla konkretnego typu urządzenia, zaleca się sterowanie bezpośrednio poszczególnymi leafami w ramach warunku.
Moduły obsługujące komunikację z urządzeniami zewnętrznymi prezentowane były dotychczas jako pojedyncze urządzenie, a wszystkie elementy pochodzące z integracji trafiały na wspólną listę funkcjonalności modułu nadrzędnego.
W wersji 2.0 wprowadzono moduły podrzędne, nazywane dziećmi. Moduł nadrzędny nadal odpowiada za całą komunikację, zarówno fizycznie, jak i programowo. W drzewie urządzeń każda podłączona do niego integracja otrzymuje własne, osobne urządzenie, zawierające wyłącznie swoje elementy.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Mechanizm ten obejmuje:
Dzięki temu leafy pochodzące z poszczególnych integracji nie mieszają się ze sobą ani z funkcjami samego modułu nadrzędnego, co upraszcza ich wyszukiwanie podczas tworzenia logiki oraz porządkuje strukturę projektu.
W modułach obsługujących mapowanie wyjść wprowadzono nową zakładkę Hardware, która porządkuje funkcje związane z mapowaniem oraz ustawieniami fizycznymi wyjść.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Z poziomu tej sekcji możliwa jest zmiana mapowania poszczególnych kanałów oraz precyzyjne dostosowanie parametrów ich pracy, takich jak:
Sposób zarządzania oświetleniem kolorowym RGBW został całkowicie przebudowany i oparty na standardzie HSV (Hue, Saturation, Value). W przeciwieństwie do klasycznego sterowania poszczególnymi kanałami (RGB), model ten pozwala na znacznie bardziej intuicyjne zarządzanie światłem.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Nowy interfejs umożliwia niezależne operowanie trzema parametrami:
Moduły wyposażone w 8 wyjść typu OC (np. M-OC-C8s oraz M-INOC-8s) od wersji oprogramowania 2.1 lub nowszej zyskały możliwość obsługi dwóch niezależnych kanałów RGBW.
Obsługa źródeł światła o zmiennej temperaturze barwowej (CCT) została przebudowana. Wcześniejszy model sterowania proporcjonalnego został zastąpiony modelem opartym na parametrach fizycznych, co pozwala na znacznie większą precyzję.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Najważniejsze zmiany obejmują:
Serwer obsługuje teraz również mapowanie wyjść OC jako kanały CCT.
Obsługa rolet i żaluzji została rozbudowana o kreator automatycznego pomiaru parametrów napędu oraz o odświeżony panel parametrów.
Autokalibracja to interaktywny kreator, który prowadzi instalatora krok po kroku przez proces konfiguracji napędu. Na podstawie przeprowadzonych cykli pomiarowych wyznaczane są wszystkie kluczowe parametry pracy rolety: czasy pełnego ruchu, czas rozszczelniania oraz czasy martwe.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Panel parametrów został całkowicie odświeżony.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Kluczowe zmiany w parametrach:
Obsługa stref grzewczych i chłodniczych została zaprojektowana całkowicie od nowa. Dotychczasowy, stosunkowo prosty regulator zastąpiono rozbudowanym mechanizmem, który pozwala opisać rzeczywisty sposób pracy instalacji grzewczej, z wieloma źródłami ciepła, harmonogramem oraz osobną obsługą temperatury podłogi.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Najważniejsze nowości:
Wprowadzono dedykowaną obsługę ogrzewania podłogowego, opartą o osobny czujnik podłogowy. Dzięki temu regulator może jednocześnie kontrolować dwie wielkości: temperaturę powietrza w pomieszczeniu oraz temperaturę samej podłogi.
Rozwiązanie to pozwala na realizację funkcji efektu ciepłej podłogi. Podłoga utrzymywana jest w stanie stałego, minimalnego dogrzania, aby zachować komfort podczas chodzenia po niej, niezależnie od tego, czy pomieszczenie osiągnęło już zadaną temperaturę powietrza.
Praca w tym trybie objęta jest ograniczeniami bezpieczeństwa, które nie dopuszczają do przegrzania posadzki. Chroni to zarówno wykończenie podłogi, jak i samą instalację grzewczą.
W wersji 2.0 wprowadzono skrypty komunikacyjne, dzięki którym instalator samodzielnie definiuje sposób porozumiewania się modułu z urządzeniem zewnętrznym. Pozwala to obsłużyć praktycznie dowolny sprzęt sterowany po RS-232, np. rzutnik czy amplituner.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Skrypt można tworzyć w dwóch widokach, przełączanych w górnej części edytora:
Nad edytorem znajdują się pozostałe elementy konfiguracji: parametry UART (prędkość, bity danych, parzystość, bity stopu), detekcja ramek (delimiter oraz maksymalna długość ramki) i tabela zmiennych, na których operuje skrypt.
Niezależnie od wybranego widoku skrypt opisuje pełny przebieg komunikacji: postać wysyłanych poleceń, sposób interpretacji odpowiedzi urządzenia oraz powiązanie ich z leafami. Dzięki temu urządzenie zewnętrzne może być zarówno sterowane z poziomu warunków, jak i zwracać informację o swoim stanie.
Skrypty komunikacyjne są w planach rozwojowych przewidziane również dla magistrali RS-485 oraz kolejnych modułów.
Obsługa magistrali RS-485 została oparta o opisany wcześniej mechanizm modułów podrzędnych. Każde urządzenie odpytywane po protokole Modbus dodawane jest jako osobne dziecko modułu nadrzędnego i posiada wyłącznie własne leafy.
Najistotniejszą zmianą funkcjonalną są indywidualne parametry transmisji. W poprzednich wersjach ustawienia komunikacji obowiązywały wspólnie dla całej magistrali, co wymuszało dobór urządzeń pracujących z identyczną konfiguracją. Obecnie każde dziecko posiada własny zestaw parametrów, dzięki czemu w ramach jednej magistrali mogą pracować urządzenia różnych producentów, o odmiennych wymaganiach transmisyjnych.
Dodatkowo rozdzielenie urządzeń na osobne moduły podrzędne porządkuje listę funkcjonalności. Leafy poszczególnych liczników, falowników czy sterowników nie mieszają się ze sobą, co upraszcza ich wyszukiwanie podczas budowania logiki.
Konfiguracja wyświetlaczy w panelach dotykowych została całkowicie przedefiniowana. Sztywny układ ikon i wierszy tekstowych zastąpiono systemem widgetów, który daje pełną swobodę w projektowaniu interfejsu.
Kliknij, aby powiększyć i otworzyć w nowej zakładce.
Co zmienia nowy kreator?